หนังเรื่อง ท้าชนนน ทำไม ได้เงินน้อยจัง

         หนังเรื่อง ท้าชน จากเนื้อเรื่องของภาพยนตร์เรื่องนี้ไปจนถึงเกมกีฬาแปลกประหลาดที่เดิมพันด้วยเนื้อหนังและชีวิต ฉันคิดว่าสิ่งที่ดูเหมือนจะค่อนข้างเป็นปัญหาสำหรับ “ชาชล” ก็คือเรื่องของหนังที่มันไม่ชัดเจนว่ามันต้องการบอกอะไรกับคนดู ผมไม่เถียงว่าหนังเรื่องนี้มีซีรีส์เรื่องที่จะเล่าให้คนฟังฟัง และหนังสามารถบอกได้เต็มลำดับ: หนึ่ง สอง สาม สี่ เป็นต้น แต่คำถามสำคัญก็คือว่า แล้วประเด็นของเรื่องอยู่ที่ไหน?

         แน่นอน ฉันไม่คิดว่าชายหนุ่มอย่างไทจะแลกชีวิตตัวเองเพื่อเงินรักษาพี่ชายของเขาเป็นประเด็นหลักของเรื่อง เพราะนั่นเป็นเพียง “สถานการณ์” หรือถึงแม้จะเป็นเช่นนั้น ฉันคิดว่าหนังเรื่องนี้ไม่ได้เน้นหนักมากพอที่จะโน้มน้าวให้เรา “รู้สึกร่วมกัน” อย่างที่นายไททำจริงๆ ลงไปที่นั่น มันใหญ่โตและสมควรได้รับคำชมมากมาย

หนังเรื่อง ท้าชน

         เรื่องนี้ผมเห็นว่าส่วนหนึ่งเป็นผลจากน้ำหนักที่หนังใส่บทไทไปหน่อยเพราะถึงจะเป็นตัวเอกของเรื่องแต่ดูไปดูมาจะพบว่าตัวละครตัวนี้ อันนี้แทบไม่มีอะไรพิเศษที่แตกต่างจากตัวละครทั่วไปอื่น ๆ ที่ไปเล่นเกมโหดเพื่อแลกเงิน และเหนือสิ่งอื่นใด รับไปเลย ตัวละครธรรมดาๆอย่าง “สิงห์” (สามเกษม) มาโดดเด่นในแบบที่เรียกได้ว่าแทบจะแย่งซีนพระเอกของเราไปเลย (สังเกตมั้ยว่าตอนจบของเรื่อง ตัวสิงโตฉายแสงขนาดนั้น?)

         จากนี้ไปสิ่งที่ฉันสงสัย เพราะหนังทำให้ “น่าสงสัย” เป็นเกมต่อสู้ในสนามบาสเก็ตบอล ด้านอันธพาล…ถ้าเราจะเรียกมันว่า? เพื่อให้เข้าใจง่าย ว่าเขาไม่ได้อยู่ฝ่ายเดียวกับพระเอก … คือในขณะที่คนโกงใช้ “ตัวช่วย” เหมือนแท่งเหล็กตีทีมฮีโร่จมตาย แต่ทำไมอีกฝ่ายถึงไม่ใช้ตัวช่วยแบบนั้นล่ะ? หรือเกมบอกว่าห้ามใช้ ผมไม่รู้เรื่องนี้ แต่ผมเข้าใจว่า หนังทำอย่างนั้น มันต้องการแสดงความแข็งแกร่งของทีมฮีโร่ แต่ผลข้างเคียงที่ตามมาคือ มันกลายเป็นจุดอ่อนที่ทำให้ความน่าเชื่อถือของหนังลดลงอย่างมาก

         แต่อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าประเด็นหลักของหนังจะยังลอยอยู่หรือร่วงลงมาในบางแง่มุมก็มีจุดอื่นๆ ที่ผมคิดว่าน่าสนใจกว่า นั่นเป็นเรื่องของรายละเอียด ที่หนังสร้างมิติทางสังคมได้ดีทีเดียว ไม่ว่าจะเป็นเรื่องผู้มีอิทธิพลหรือเจ้าพ่อมาเฟีย รวมทั้งเกมกีฬาที่ถูกนำไปใช้ในทางที่ผิด มีเรื่องราวของมิตรภาพเท่าๆ กับการทรยศหักหลัง มีภาพชีวิตของชายคนหนึ่งที่ต่อสู้อย่างเย่อหยิ่งในศักดิ์ศรีของเขา ยังมีอีกสองสามคนที่ก้มศีรษะเพื่อมอบตัว

         จุดหนึ่งที่ฉันคิดว่าหนังทำได้เกือบดีก็คือ พูดถึงตัวละครธรรมดาๆ หรือชะตาชีวิตคนตัวเล็กๆ ในสังคมที่อยู่ประจำแต่ไม่เพียงพอที่จะหารายได้เพิ่มจากการทำงานให้กับพวกนอกกฎหมาย อย่างไรก็ตาม ฟิล์มจะสัมผัสกับวัตถุเหล่านี้บนพื้นผิวเท่านั้น ไม่ยากสำหรับผู้ชมที่จะรู้สึกถึงความเป็นอยู่ที่ดีและความเป็นไปได้ของตัวละครกลุ่มนี้ แต่หนังไม่ทำ เหมือนคนที่คิดได้แต่ขี้เกียจคิดอยู่ดี